Wielki Polak rodem z Cianowic

,,Nie wiedział co to lęk”


Ks. płk inf. Dr Władysław Padacz , parafia Smardzowice, gm. Skała - uczestnik walk o niepodległość Polski z lat 1918-1920 r. Odznaczony orderem Virtuti Militari i kilkakrotnie Krzyżem Walecznych; poseł na Sejm RP w 1938 roku; Kapelan Pułku Lotniczego w Warszawie, a następnie uchodźców i internowanych żołnierzy Wojska Polskiego w obozach rumuńskich, kapelan „Latających Diabłów” w Wojsku Polskim we Francji; więzień Oflagu; rektor cudem ocalonej przez niego kolegiaty św. Anny w Warszawie; przez 22 lata oddany kapelan ks. prymasa Wyszyńskiego; profesor Warszawskiego Metropolitarnego Seminarium Duchownego; niestrudzony propagator ruchu przeciw – alkoholowego; znakomity literat, znawcy prawa kanonicznego, człowiek niezwykłej szlachetności; patriota i wierny sługa Kościoła.

Czytaj więcej...

Pałac w Cianowicach

Pałac w CianowicachCianowice z końcem XIX wieku stały się własnością rodziny Dobieckich. To właśnie z ich fundacji został wzniesiony tutejszy pałac, na podstawie projektu znanego architekta Teodora Talowskiego. Nie jest znany dokładny rok jego budowy, pewną wskazówką może być natomiast data umieszczona na postumencie figury Matki Boskiej Niepokalanie Poczętej znajdującej się w parku pałacowym, wskazuje ona na rok 1882. Mógł to być zatem zarówno moment rozpoczęcia, jak i ukończenia budowy pałacu.

 

Czytaj więcej...

Artur Stanisław Ludwik Dobiecki – ostatni dziedzic Cianowic

Artur Stanisław Ludwik DobieckiUrodzony 18 września 1884 w Cianowicach, syn Bronisława ( 1840-1890, doktora nauk politycznych, właściciela majątku Cianowice i Objechów w pow. Włoszczowskim) oraz Marii von Graeve (20.01.1856-1915, córki Aleksandra Karola i Emilii z Koczorowskich), brat Alfreda, Cecylii, Marii i Zofii,ziemianin, właściciel Cianowic (powiat olkuski)Biskupic i Miedznego (powiat sieradzki), żonaty z Pią Lasocką z Woronieckich(krewną ojca Jacka Woronieckiego), ojciec Eustachego.Studiował w Ecole des Sciences Politiques w Paryżu, a następnie w uniwersytecie w Heidelber­gu gdzie w 1910 roku otrzymał tytuł doktora nauk politycznych i admi­nistracji za pracę „Organizacja kredytu ziemskiego włościańskiego i jego znaczenie dla stosunków agrarnych w Rosji”. W latach 1910 - 1914 był sędzią okręgowym w Spale koło Krakowa. W roku 1914 został radcą dyrekcji głównej Towarzystwa Kredytowego Ziemskiego. W 1920r. wybrany posłem, a w 1928 z ramieniaBBWR senatorem do Sejmu RP.

 

Czytaj więcej...

Wiek XX po współczesność

Do roku 1916 sama miejscowość jak i gmina Cianowice, znajdowały się w powiecie olkuskim Guberni Kieleckiej będącej częścią Królestwa Polskiego, zwanego „Królestwem Kongresowym” pozostającym w unii personalnej z Imperium Rosyjskim (później do roku 1918 Regencyjne Królestwo Polskie –zależne od Cesarstwa Niemieckiego i Austro-Węgier). Nie ma zbyt wielu informacji na temat życia Cianowiczan z początku XX wieku, wiadomo natomiast, iż mieszkali najczęściej w chałupach dwutaktowych o układzie: dwie izby-sień-chlew i komora. Powszechnie stosowana była zrębowa konstrukcja ścian. Belki zrębu, wiązane na obłap lub na rybi (jaskółczy) ogon, uszczelniano gliną lub słomą z gliną. Ściany bielono wapnem z domieszką ultramaryny. Pokrycie chałup stanowiła kładziona gładko słoma. Pod koniec wieku XIX w gminie Cianowice, która obejmowała miejscowości: Ojców, Czajowice, Prądnik Czajowicki, Prądnik Korzkiewski, Januszowice i Wielką Wieś, działało 13 młynów wodnych, dwa tartaki, cegielnia i wapiennik. Władze rosyjskie nie były zainteresowane rozwojem oświaty, a istniejące szkoły stały się narzędziem rusyfikacji społeczeństwa polskiego. Powszechny spis ludności przeprowadzony podczas okupacji austriackiej w 1916 roku, ujawnił olbrzymie rozmiary analfabetyzmu. W gminie Cianowice było aż 6541 analfabetów, co stanowiło 61,5% ogólnej liczby ludności.[1]

 

Czytaj więcej...

Dzieje najdawniejsze

Pierwsza wzmianka o Cianowicach pochodzi z 1322 r., kiedy to naznaczony przez Króla Władysława Łokietka biskup Krakowski Nanker, w związku z uposażeniem kaplicy św. Małgorzaty na Wawelu, wspomina o wsi Cianowice leżącej „prope Smarsovic”. Pierwsi osadnicy mogli pojawić się na tutejszej ziemi już w wieku XIII. Cianowice wielokrotnie zmieniały właścicieli na przestrzeni wieków, między rokiem 1381 a 1420, spotykamy ich aż dwudziestu czterech. Jako pierwsi pojawiają się Cianowscy, Rzeplińscy, Ujejscy i Narembscy[1]. Poszczególne działy wykupił od nich następnie Piotr Oraczkowski. Z czasem Cianowice przeszły na Mikołaja Brandysa. W wieku XVII pojawia się postać Abrahama Jarzyny, wojskowego rawskiego, a następnie w wieku XVIII jako właścicielka Cianowic widnieje w księgach parafialnych Tekla z Szembeków Potocka. TurzynaWarto w tym momencie zwrócić szczególną uwagę na ród Cianowskich, którzy przez brzmienie swojego nazwiska wydają się być protoplastami osadnictwa na tutejszym terenie. Literatura poświęcona tematyce heraldycznej wskazuje, iż Cianowscy to ród szlachecki posługujący się herbem Turzyna przedstawiającym półtora krzyża i krzywaśń – czyli zakrzywiony kij, stanowiący odniesienie do pastorału biskupiego. Symbol Krzywaśni wziął się tutaj zapewne od postaci świętego Stanisława ze Szczepanowa, z którego to osobą identyfikowali się herbowi Turzyna, głosząc się jego krewnymi.

 

Czytaj więcej...